Valentín Ínsua Palacios, Campaneiro da Catedral de Mondoñedo
Valentín Ínsua á dereita da imaxe
Hoxe quero render homenaxe a Valentín Ínsua Palacios en ocasión da súa xubilación este día 30 de outubro do corrente ano de 2025 —un momento de peche de ciclo que merece palabras de recoñecemento, gratitude e celebración.
Un traxecto de dedicación
Valentín non é un personaxe común na parroquia dos que traballan sen deixar pegada, e non só na parroquia senón en toda a diócese de Mondoñedo e máis aló: entre outros fitos, aparece como sancristán e campaneiro da Catedral de Mondoñedo, quen acompañou con profundo
coñecemento un percorrido especial por zonas pouco coñecidas do templo: biblioteca do Cabido, zonas do tellado, o “pozo do reloxo”, pasadizos…
Durante ese traballo, puxo ao servizo do público a súa erudición, o seu compromiso co patrimonio e o seu agarimo polo legado da catedral. Ademais, de ser un dos nove membros fundadores da Asociación Cultural de Campaneiros de Galicia, do que me sinto orgulloso de ser
outro dos membros e de estar o teu carón.
O que nos deixa
Unha paixón pola historia, polo oculto, por aquilo que normalmente non se ve: Valentín mostra que detrás das pedras dun templo hai relatos, arquitecturas escondidas, sons que evocan lendas ou fantasmas que moran na escuridade das bóvedas e abrindo pestillos das portas das distintas
estancias sen que ninguén haxa ao outro lado.
Un servizo cotián que vai máis aló do rutineiro: campaneiro, sancristán, guía en espazos que requiren respecto, atención e vocación.
Un vínculo coa súa comunidade: o seu labor contribuíu a que a Catedral de Mondoñedo se vexa con novos ollos, e permite que visitantes e locais accedan a unha experiencia máis rica grazas á túa disposición.
Que significa a túa xubilación
Este día 30 non é un adeus: é unha homenaxe aos anos de entrega, ás mañás temperás ou as tardes que quizá transcorreron entre campás, libros antigos, tellados e miradas ao horizonte desde o alto da nave dun templo.
É o momento de dicir “grazas” e desexar que estes días que veñen estean cheos de paz, alegría, proxectos persoais, tempo para compartir cos seus, para gozar dese patrimonio vivo que axudastes a coidar.
Mensaxe de recoñecemento
Querido Valentín: grazas por cada badalada, cada escaleira subida, cada historia contada, cada recuncho mostrado. Que a túa xubilación tráiache tanto gozo como o que provocaches en quen che acompañou en visitas, nos fieis, nos curiosos que descubriron grazas a un mundo interior
da catedral. Que este novo capítulo estea cheo de luz, repouso activo, descubrimentos persoais e moito, moito momento para ti.
Mirando cara ao futuro
Aínda que xa colgues o “hábito” ou deixes a campá por un uso distinto (espero que non), pois a Paula da Asunción ou as súas irmáns, A Prima (Jacoba María de la Concepción) e A Ronda (Ronda Rosenda de María Natividad) poranse moi tristes, xa que sacas delas os seus mellores tons
musicais cando son volteadas, bandeadas e repinicadas
Sabemos que o teu legado permanecerá: nas pedras da Catedral, nos visitantes que lembrarán a túa voz, nos libros da biblioteca do Cabido que custodian a túa guía.
Oxalá que poidas agora redescubrir outros tellados (se o desexas), outros recunchos da vida, coa mesma curiosidade e o mesmo goce que mostraches na túa tarefa.
De parte de todos os que che coñecemos, admirado ou simplemente cruzado nalgún dos teus percorridos: Feliz xubilación, Valentín. Que estes anos sexan tan inesquecibles como o fuches para nós.
 |
||
© www.elprogreso.es (2025) © Campaners de la Catedral de València (2026) campanerscatedralvalencia@gmail.com Actualización: 09-05-2026 |
||