36630 CAMBADOS
| Descricion |
Nas inmediacións dun vello Castro, atópanse os restos da antiga igrexa parroquial de Santa Mariña, patroa de Cambados. Nunha capela románica do século XII, o señor feudal Lope Sánchez de Ulloa construíu a igrexa de Santa Mariña de Dozo, posteriormente restaurada e ampliada pola súa filla María de Ulloa, a finais do século XV. Ademais do románico orixinal, a igrexa tamén presenta un estilo mariñeiro gótico e elementos renacentistas. Comprende unha soa nave dividida por catro arcos románicos transversais, cinco capelas laterais, sancristía e capela. No interior, hai que sinalar a decoración con bólas nos arcos e as capelas. Nun destes arcos represéntase un dos sete pecados capitais, «a preguiza». Entre os aspectos máis destacados da capela obsérvanse escenas bíblicas, tales como a Encarnación, Cristo e os apóstolos, a expulsión do paraíso e os pecados capitais en relevo. A igrexa foi abandonada por razóns políticas e relixiosas no século XIX, trasladándose a igrexa parroquial á igrexa do antigo convento de San Francisco. Finalmente utilizouse como cemiterio parroquial. Os seus restos foron declarados Monumento Nacional en 1943 e hoxe en día o lugar é considerado "o cemiterio máis melancólico do mundo", en palabras do escritor galego Alvaro Cunqueiro, gran admirador da cidade. O novo emprazamento parroquial, Na súa orixe fundado baixo a orde franciscana e posta baixo a advocación da Inmaculada Concepción polo matrimonio natural de Vilaxoán D. Juan Daval e Dna. María Pérez no ano 1588. Foi convento franciscano, ata que no ano 1835, coa desamortización, a propiedade do edificio pasou ao estado e os monxes tiveron que abandonar o convento. O edificio converteuse entón en cuartel de adestramento militar, do primeiro batallón do Salnés, e posteriormente en escola e cárcere. Finalmente foi demolido e as pedras das cortes e outras dependencias utilizáronse para o dique do paseo da Calzada, para a alameda de San Tomé e para empedrar a rúa que dá acceso ao convento, hoxe en día cale Pai Peña. O templo substituíu á antiga igrexa parroquial de Santa Mariña. No seu interior atópanse os enterramentos do seu fundadores D. Juan Daval e Dna. María Pérez, sendo de estilo gótico mariñeiro, presenta tamén trazos renacentistas. Consta dunha soa nave con dúas capelas con bóvedas de crucería no lado do Evanxeo. Destaca a fachada con multitude de representacións, cinco chagas franciscanas, as figuras de Adán e Eva, cada un deles situados dentro dunha cuncha, as representacións dos fundadores en posición orante e o escudo dos Figueroa. Tamén podemos ver unha cruz xunto á porta de acceso á igrexa, que é unha homenaxe a José Antonio Primo de Rivera e aos caídos no bando nacional durante a guerra civil. |
|---|---|
| Campás | 2 campás. |
| Autor | |
